این نوشته در واقع واکنشی است از طرف من (آرش بدیع مدیری) و من(دانش آموز پیش دانشگاهی علامه حلی تهران) و من (که فکر می‌کنم! و همین کافی است) به همه‌ی آنهایی که می‌خواهند کاری کنند روز یکشنبه آخرین روز سمپاد باشد. به همه‌ی آنهایی که با یک تحصن فضایی- که فکر نکنم بیش از ۱۳-۱۴ دقیقه وقت گرانبهای دانشجویان عزیز دانشکده برق را گرفته باشد- می‌خواهند حاصل سی و اندی سال تلاش برای سر پا نگه داشتن سمپاد عزیز ما را در طرفه‌العینی نابود کنند.

به همه‌ی آنهایی که تحصن می‌کنند بدون اینکه بدانند که برای چه این کار را می‌کنند. اگر برای علامه حلی نگرانید, آسوده باشید که چند قرنی هست که نام ایشان را (به رقم تلاش‌های بدخواهان) کسی نتوانسته از تاریخ حذف کند. و اگر برای سازمان نگرانید که زیر مجموعه وزارت شده, دیر آمدید که چند سالی این پروسه طول کشیده. دقیقا از زمانی که دوره‌ی ما -و شما طراحان- راهنمایی را می‌گذراندیم, زمزمه‌های تغییر در ساختار از زبان بعضی از اساتید شنیده می‌شد, که «سازمان بزودی یک اتاقی می‌شود در آموزش پرورش مناطق».

نمی‌دانم به چه امیدی می‌خواهد دست به تحصن بزنید. اصولا تحصن به عنوان یک ی از انواع نافرمانی‌های مدنی, قواعدی دارد, قانون صفرم, که هر بنی‌بشری که در سازمان چرخی زده باشد می‌داند, این است که «آدم عاقل فکر نکرده حرف نمی‌زند» که اگر حرف بزند می‌شود عین هزاران دروغ‌گویی که از لحظه ای که چون لب به حرف زدن باز می‌کند, رسوا می‌شوند.

این یک انتقاد بود و پیش‌نهاد من هم از این قرار است:

۱-این روش درست نیست. روش مناسب می‌تواند فعالیت مثل گروه ANONYMOUS یک مجموعه فعالیت آنلاین + کار تبلیغاتی و جذب افکار عمومی (که الان بر ضد سازمان بسیجشان کرده اند) + فشار(نه به این روش شما) باشد.

۲-باور کنید که فقط شما نیستید. فقط بقیه سعی می‌کنند به جای اینکه جو‌گیر باشند(و فقط فکر کنند که دارند کار مفید می‌کنند) واقعا کار مفید بکنند.

منبع:sampadportal.ir

به نظر من وظیفه ی هر سمادی این است که در این تظاهرات که در روز ۱ شنبه ساعت ۱۰ صبح میباشد شرکت کند.

راستی در نظر سنجی لطفا شرکت کنییییییییییید!